254 OVER DE BESCIIAVING 



maakte; en vcrmits de bron van nieuwe denkbeelden 

 en kennis onuitputtelijk is, kan men ter goeder 

 trouwe er niet aan twijfelen, of dc voortgang in 

 zedelijke volkomenheid moet in het oneindige voort- 

 duren. Uit dat oogpunt gevolglijk behooren 

 ivij ons leven te befchouwen als eene voorbereidhig 

 tot dien ftaat van fteeds aanwasfend geluk , welkeii 

 wij uit het oorfpronkelijk vermogen onzer natuur, 

 om door oefening van den geest en veifiering 

 des verftands , van den eenen trap van vol making 

 tot den anderen te kunnen overgaan, met den 

 besten grond als aanftaande verwachten mogen. 



Is dan de drift der kinderen naar hetgeen hull 

 vreemd is , als den grond uitmakende van onze 

 zucht tot vermeerdering van onze kennis, niet de 

 zekerfte waarborg voor de edelaartigheid van onzen 

 oorfprong, zoo vvel als van de verhevenbeid onzer 

 eindelijke beftemming? Kunnen wij wel eene meer 

 flellige verzekering van elders ontvangen, dat ons 

 beftaan niet beperkt is tot dit leven? Maar kunnen 

 wij teveris vvel elders eene mcer vermogende aan- 

 fporing vinden, om, verre van de voortreffelijkc 

 {trekking onzer natuur door eenigerhande beletftlen , 

 die van onzen wil afhankelijk zijn, te laten dwars- 

 boomen , ons integendeel aan hare aandrift volko- 

 men overtegeven, en ons Jangs dezen weg tot 

 dien verheven en zoo zeer wenfchelijken ftaat 

 meer en meer voortebereiden? 



Maar wat daarenboven is , ook reeds hier, de 

 mensch, die zich met nuttige werkzaamheden bezig 

 gehouden, noch met verhevene kiindigheden ver- 



rijkt 



