VAN DEN GEEST. 255 



rijkt heeft? Wat anders, dan een kracbteloos 

 fchepfel, het welk het voile gewigt dier mate van 

 ellende, die aan de ftofFelijke natuur van den 

 mensch" onaffcheidbaar verbonden is , geftadig moet 

 torfchen, zonder van zijne zedelijke hoedanigheden 

 onderfkuning of troost te mogen erlangen? Is 

 zijne loopbaan met veelvuldige doornen bezaaid, 

 niets heeft hij in zich , om de fmart der hem 

 toegebragte wonden in het minst te verzachten. 

 Met eene ruwe en ondoordringbare fchors omtogen, 

 heeft zijne ziel geen gevoel voor het fchoone, 

 maar de gevoelloosheid is integendeel dikwerf de 

 hoogfte trap zijner gelukzaligheid. Door eenen 

 ingefchapen trek, door eene blinde beweegkracht 

 geleid en voortgeftuwd, kan hij in zijn gedrag flecths 

 &ne noodzakelijke ftreeklijn volgen. Op het einde 

 zijner dagen, als de vermogens des ligchaams hem 

 ontzinken, zich zelven en anderen tot een druk- 

 kende last, wordt hij in zijne ziel een verfchrik- 

 kelijk ledig gewaar, en vindt hij zich overal ver- 

 gezelfchapt door het ontzettende fpook der zelfs- 

 verveling en door het niet min verfchrikkelijke beeld 

 van eenen fchielijk naderenden dood. 



Hij daarintegen, die het oogmerk zijns beflaans 

 overwogen en zich deeds overeenkomftig het- 

 zelve gedragen heeft, mag het tooneel zijns levens 

 met eene waarachtige zelfsvoldoening befchouvven. 

 Gaan zijne tijdelijke goederen, der dwazen de'nige 

 rijkdom , verloren , in kalmen gemoede zegt hij 

 met den wijzen BIAS: al wat het mijne is, voer 

 ik met mij!" Zijne kinderen, het dierbaarfte, wat 



hij 



