l6l AAN DE NAGEDACHTBNIS 



De herfst Ontkleedt het veld , de hof en akkers kwijnen ; 



'tVenvelkte loof wordt, door den ftormwind afgefcheurd. 

 Kcc licht der zon begint met inatten glans te fchijnen, 



't Is of natuur in rouw, om 't fnel verfterven treurc. 

 JVTaar, hoe de orkaan ook loei', het zonlicht zwak inooggloren, 



Hoe ook de fneeuwjagt langs de ombloote vlakte giert , 

 De lentezanger zal , hier wer zijn' zang doen hooreu, 



Wanneer natuur het feest van haar herleving vierc. 



Zoo ftaan wij aan het graf, en zien de doodkist zinken, 

 En hooren 't dof geluid der nederploffende aard ; 



Geen ftraal , van hooger licht , mag ons in de oogen blinken , 

 't Is of de wanhoop langs de doodfche graf kuil waart. 



Maar als wij , weergekeert , het fomber huis betreden , 

 Waar eens dc vreugde ons wachte, en thans de fmart verbeidt; 



Dan zweef de ziel omhoog, in heilige gebeden , 



V 



En voelt den zaalgen troost in hare onfterflijkheid. 



In dat geloof met u , miiu zaalgen vriend ! te leven ; 



Te juichen bij 't genot , te worstlen in den flrijd ; 

 In dat geloof, hier reeds naar heiligheid te ftreven, 



Voor 't goede pal te ft aan, te worden, wat gij zijt. 

 In dat geloof, het oog ten hetnel opgeflagen, 



Den dierbren vriend herdacht , en bij zijn graf geweent , 

 Dap zal voor 't oog der ziel , de blijde morgen dagen , 



Die ons wer tot hem voert, en eeuwiglijk vereent. 



O 



