K1ESCHHEID B IJ DE OUDEN. 



delijk zijn de bijwegen ! Doch hij toone nu , in ge- 

 heel zijn gedrag, die innige gevoelens van kiesch- 

 heid en betamelijkheid , die zoo zorgvuldig in zijn' 

 boezem zijn aangekweekt ; hij geve nu den hellen 

 wefirklank op de fchoone lesfen , die , van zijne 

 kiudschheid af , als doordringende toonen eener zui- 

 vere muzijk, de ftem der hartstochten hebben be- 

 daard en gelouterd; zonder te willen pralen in den 

 Raad, zonder roem te willen bejagen bij de me- 

 nigte , zoo ijdel als het geklap harer handen , is 

 hij een ambtenaar van den Staat, gelijk hij behoort 

 te zijn. Hij verliest nu, gelijk CICERO zegt, 

 niet uit het oog, dat hij den Staat mede in zijn 

 perfoon vertegenwoordigt ; dat hij er de waardigheid 

 en eere van moet ophouden ; dat hij wetten en 

 recht naauwkeurig moet handhaven en fteeds ge- 

 dachtig zijn 9 dat ze aan zijne trouw zijn verpand , 

 en hij him wachter ea befchermer moet wezen. 



De ambtenaar legt zijn we* I waargenomen post 

 neder, en keert onder zijne medeburgeren terug, 

 Maar hier vleit hij nu niet , om weder gunst en 

 flemmen te verwerven : want zijn kiesch gevoel van 

 eigen waarde duldt geene laaghartigheid ; noch ver- 

 heft hij zich hoogborftig op vroeger eere en aan- 

 zien, of trekt den neus voor zijns gelijken op. 

 De hoogmoed zou den band verfcheuren, die alles 

 in overeenftemming vasthoudt. 



Wij zeiden in den beginne, dat de eigenfchappen 

 dier deugd, wier uitwendige gedaante wij wilden 

 fchetfen , in elke daad behoort door te ftralen ; 

 wij drukten nog in geenen deele onze meening 

 M 5 uit, 



