KIESCHHEID BIJ DB OUDEN. 187 



ttiaar voor mijn gevoel zijn er van CICERO enkek 

 brieven, waarom ik den grooten Conful liever heb, 

 dan om eene der fchoone redevoeringen , uitgefpro- 

 ken voor Rome's opgetogen burgerfchaar. 



Da*a*r kon misfchien ook de prikkel der eere tn 

 de hope der toejuiching zijn geest verheffen , en 

 zijn gevoel opwinden ; maar de brieven , die ik 

 bedoel, zijn gefchreven in de eenzaamheid, in die 

 heilige oogenblikken , waarin het hart met niets 

 anders raadpleegt, dan met zich zelven, en op een 

 tijd, toen de fchrijver niet kon gisfen, dat ooit een 

 enkele letter van dat alles het licht zoude zien. 



Deze uitboezeming waren wij verfchuldigd , als een 

 hulde-bewijs aan den grooten Romein, wiens nooit 

 volprezen fchriften, waarin hij deeds zijne eigene 

 zuivere denkbeelden , en tevens die der Grleken 

 mededeelt, ons, om in ^dn woord onze meening 

 nit te drukken , het overtuigendst bewijs moeten 

 geven , dat, hoe men ook redetwiste over den 

 aard van de voortrefFelijkheid der Ouden , het 

 Decorum bovenal de ftempel was, waarmede zij het 

 kenmerk van him oppergezag in hunne grootfche 

 werken hebben ingedrukt. 



Ziet dien Griekfchen tempel, het ftatige dak op 

 zijne kolommen, ats op vleugelen verheffende; ziet 

 dat beeld , in wiens gelaat de ziel der Godheid 

 ipeelt, die het vertegenwoordigt ! Wat doet u zoo 

 opgetogen ftaan? Is het de kolosfale grootheid 

 van dat gevaarte , of van dit Godenbeeld ? Maar 

 vertoont u in zijne woestenijen gedenkftuk- 

 N 4 ken 



