BIJ DE GRIEKEN. 



was het doel der opvoeding 9 de llgchamen en 

 ziclen op de fchoonfle en beste wijze te ontwikkehn. 

 Hij verlangt , dat de opvoeding het midden houde 

 tusfchen alle groote toegevendheid en geftrengheid. 

 ,,De eerfte, (zegt hij) maakt de kinderen ongemak- 

 kelijk , driftig , en wegens kleinigheden gevoelig ; 

 de tweede kruipend en flaafsch, en boezemt hun 

 mcnfchenhaat in. Men inoet de kinderen door 

 onmatige ftraf niet verbitteren; maar ook niet on- 

 geftraft tot euvelmoed laten vervallen. De fchom- 

 meling van zeer jonge kinderen, en het zingen van 

 wiegezangen is zelfs voor de gezondheid bevorder- 

 lijk, verfchaft een' gezonden flaap, en bewaart het 

 kind voor fchrikbeelden." Tot het zesde jaar wil 

 hij, dat jongens en meisjes bij elkander opgevoed, 

 maar dat zij alsdan gefcheiden worden. Voor de 

 jongens begint alsdan de eigenlijke opvoeding, die 

 hij in twee hoofddeelen , ligchaamsoefcmng en ziels 

 befchaving* doch elders in drieen verdeelt: de be- 

 ginfclen der letterkunde^ (Grammatica) kunstmatige 

 iigchaamsoefening , (Gymnastica) en de kunsten der 

 zanggodinnen (Muzijk). Deze laatfte verdeeling 

 zullen wij hier volgen. 



Met was een groot voordeel voor den Griekfchen 

 knaap, dat hij flechts ddne taal behoefde te leeren, 

 zijne eigene namelijk, hetwelk hem al den tijd 

 uitwon , dien onze kinderen aan de beoefening van 

 vijf of zes oude en hedendaagfche vreemde talen, 

 gedeeltelijk zeer moeijelijk, moeten toewijden. De 

 jonge Athener werd onder de zorg van eenen 

 Pedagoog of knapengeleider geplaatst, een vertrouw- 



VII. D. 2. O de 



