OVER DE OPVOEDING DER JEUGD 



dienst moet leeren , in niets zijn* vrijen wil." 

 Een ander Wijsgeer klaagt op denzelfden toon over 

 de harde wijze van opvoeding, in het gefprek 

 Axiochus , hetwelk de beroemde WYTTENBACH aan 

 PLATO zoowel, als aan AESCHINES, den Sokratiker, 

 ontzegt, hoewel STOBEUS het ons, op naam van 

 eerstgemelden, bewaard had. Welk gedeelte van 

 den jeugdigen leeftijd," zegt hij, is toch vrij 

 van ellende ? . . . Nadat het kind den ouderdom 

 van zeven jaren bereikt heeft, en dus de rampen 

 w der eerfte kindsheid is doorgeworsteld , dan komt 

 de Pedagoog , de lees- en fchrijfmeester , de dril- 

 meester, en fpelen voor tirannen. Wordt hij 

 grooter, zoo komen er Criticusfen^ en meesters 

 in de wiskunde en krijgskunde ; kortom , een 

 geheele troep van despoten. Nadat hij nu onder 

 de aankomende jongelingen {Ephebi} is opgefchre- 

 veil , zoo verfchijnt de Gouverneur , en met hem 

 de vrees voor nog erger. Dan komt het Lyceum 

 en de Akademie , en het worftelperk en de 

 roede; eene onemdige menigte rampen: den 

 ^ geheelen tijd des jongelings moet hij doorbrengen 

 onder opzieners, door den raad van den Areopagus 

 aangefteld." 



Uit deze beide plaatfen blijkt, behalven hetgeen 

 wij voornamelijk zochten aan te toonen , ook , dat 

 de jonge Griek althans meesters in overvloed had. 

 Al trekken wij nu van dit fomber gekleurde tafereel 

 ook veel af , daar de fchrijver blijkbaar het oogmerk 

 had , de ellende des levens op het zwartst voor te 

 ftellen ; zoo blijkt toch zoo veel onbetwistbaar daar- 



uit 



