S08 OVER DE OPVOEDING DER JEUGD 



Stoi'cynfche gezinte zal ik die liever verzwijgen, 

 te meer, omdat ik niet weet, in hoe verre LUCIA* 

 NUS volkomen geloof verdient. Op vroegere Wijs- 

 geeren paste dit verwijt niet , althans geenszins op 

 alien. Bekend is de onbegrijpelijke moeite 5 die 

 SOKRATES zich gaf ter verbetering der edelfte jon 

 gelingen; en het volgende geval is te aandoenlijk, 

 om het u niet mede te deelen. De Wijsgeer 

 XENOKRATES, een deugdzaam leerling van PLATO, 

 en deszelfs tweede opvolger, was eens in den 

 vroegen morgen in zijne fchool (de Akademie} met 

 zijn onderwijs bezig. Een dartel en weelderig jon- 

 geling 5 geheel in buitenfporigheid en wellust ver- 

 zonken, had tot aan den morgen toe onder zijne 

 drinkbroeders den nacht doorgezwelgd. Getooid in 

 den opfchik der ligtmisfen van dien tijd, met een' 

 bloemkrans in het haar, en eene geparfumeerde 

 lucht wijd en zijd om zich heen verfpreidende , 

 gaat hlj de woning van den nuchteren , zedigen 

 Wijsgeer voorbij. Deze gelegenheid tot eene grap 

 kan hi] toch niet verzuimen. Laten wij," zegt 

 hij 9 dien fchoolvos eens voor den gek houden !'* 

 Hij treedt binnen. Alle de leerlingen ftaan ver- 

 fleld , verwonderd , en weldra verontwaardigd : 

 POLEMON ziet met lagchende , onbefchaamde blikken 

 in 't rond, vooral met een' honenden blik op den 

 Wijsgeer. Deze fchijnt niets te merken ; maar 

 wendt , gelijk PAULUS voor FELIX , de reden op 

 matighcid en zelfbeheerfching. Hij fpreekt z66 

 innemend , z66 hartelijk , z66 krachtig ! de jonge- 

 ling begint te luisteren ; hij zet zich neder. Lang- 



za- 



