BIJ DE GRIEKEN. SO<? 



zamerhand ontvloeit eene traan zijn oog ; hi] rukt 

 zich den onteerenden bloemkrans van het hoofd, 

 fchikt zijne losfe , woeste kleeding in eene eerbare 

 plooi ; hij wordt diep geroerd , en vat nu het hei- 

 lige , onberouwelijke voornemen van bekeering op. 

 Al fnikkend wendt hij zich tot den Wijsgeer, en 

 bidt hem om verder onderwijs. Deze neemt hem 

 hartelijk op ; hij wordt zijn beste leerling , zijn 

 opvolger; en de naam van POLEMON wordt nog met 

 roem onder de waardige hoofden der oude Akademic 

 gefpeld , die zich geenszins , gelijk de nieuwere , 

 door twijfelzucht onderfcheidde , maar op PLATO'S 

 voetfpoor aan God , en deugd en onfterfelijkheid 

 heilig geloofde. 



Doch het waren niet alleen de fcholen der Wijs- 

 geeren , die den Atheenfchen jongeling bezig hiel- 

 den. Hoogere pligten riepen hem tot den flrijd 

 voor het vaderland; en wij hebben boven met een 

 woord gezien, dat er ook meesters in de krijgs- 

 kunde waren , om den jongeling reeds vroeg , ze- 

 kerlijk hetgeen wij de exercitie noemen , te leeren. 

 Doch zoodra de jonge Athener de jaren bereikt 

 had , die hem tot den krijgsdienst opriepen , was 

 zijne opvoeding geeindigd, of moest zij geeindigd 

 zijn, Hij was alsdan burger van den ftaat 9 dien hij 

 diende ; en van dit tijdftip af verlaten wij hem. 



Het zal u geenszins verwonderen, dat wij hier 

 van geen godsdienftig onderwijs gewag gemaakt 

 zien. De Godsdienst der Grieken had met de 

 zedelijkheid weinig gemeens, althans hoe meer hij 

 zich befchaafde. In de vroegfte tijden had de 



fchroora % 



