VAN DEMOSTHENES. 217 



waardering van de meesterftukken in allerlci vakken 

 van fraaije letteren , die ons van Athene en Rom& 

 zijn overgebleven , en waaraan wij oneindig meer 

 verfchuldigd zijn , dan aan de brokken van het Par- 

 thenon , of zelfs aan den dpollo van Belvedere; 

 deze waardering , zeg ik , kan een krachtig behoed- 

 middel zijn tegen de veldwinnende befmetting; en 

 gij zult het mij vergeven, wanneer ik het wage u 

 cenige oogenblikken bezig te houden met de be- 

 fchouwing van den ftijl van DEMOSTHENES , waarvan 

 ik eene en andere proeve zal trachten te leveren , 

 ontleend uit zijne rede tegen MIDIAS. Ik gevoel 

 zelf, hoe moeijelijk deze taak is, en dat zij weleens 

 gevaarlijk kan worden. Is er dan voor iets te 

 vreezen? Zeer zeker. Men zou, bij voorbeeld, 

 in de grootffce gerustheid , zoo als meermalen ge 

 fchiedt, over dezen of genen min bekenden man 

 kunnen fpreken. Al wat gij dan hoort, is bijkans 

 nieuw: en al wordt gij niet volkomen overtnigd, 

 dat het onderwerp des fprekers verdient had meer 

 bekend geweest te zijn 5 al ftaat gij hem dien uit* 

 ftekenden rang niet toe 9 dien hem de redenaar met 

 alledei historifche berigten, met de meest mogelijke 

 waarfchijnUjkheid van gevolgtrekkingen 9 uit onmerk- 

 bare fporen afgeleid , en met de verfpilling van allc 

 uitgedachte en uit te denken epitheta opdringt; 

 de zaak heeft daarbij niets verloren, en geen aan- 

 genomen begrip is er door gefchokt ge worden, 

 Maar denkt eens , DEMOSTHENES ! Bevat die naam 

 niet het ideaal van welfprekendheid ? Hebt gij 

 dien niet reeds op de fcholen met eerbied leeren 



P 3 uit- 



