D U I N Z A N G. 147 



Hoc, in fchut van him heirbijl zeeghaftig gezwaaid, 

 Tot ontzag voor wie Holland wou raoeijen, 



Steeds de mjverheid juichte om het loon hier gemaaid, 

 En het volk zijn vermogen zag groeijen! 



Was het vreemd , zoo na 't zinken van 't achtbaar geflnclit , 

 (Toen, vervallen aan 't Henegouwsch Wapen, 



't Land met Vlaand'ren in ftrijd nu verloren zich dacht, 

 En der Landzaten dengd fcheen te flapen ;) 



Was het vreemd , zoo , bij 't zien van den Hollandfchen Leeu w , 

 Dien de Blinkert verhief van zijn kruinen, 



Jong en oud met triomfen en jubelgefchreenw , 

 Kwam uit Haarlem geftroomd naar de duincn? 



Waar hun WITTE verfcheen als een gift van omhoog ; 



Hij, de Zoon van dien FLORIS zoo goedig, 

 Hij , het beeld van dien Vader in houding en oog , 



En met rain dan zijn Vader kloekmoedig. 



Toen riep alles te wapen bij de oude banier! 



Fluks te wapen, gij dapp'ren en vromen! 

 . Ziet , uw helper, uw heirvoogd , uw redder is hier. 



Ziet , het Hollandfche bloed is gekomen/' 



K a En 



