VAN W. SUNDORFF. 



Zonder zulk een lichc , mijn vriuden ! ' 



Creep de wanhoop ons in t hart. 

 Wat zou meer aan 't leven binden , 



Leven , vol van rouw en fmart, 

 Voorbeftemd tot leed en treuren , 



Zonder uitzigt , zonder hoop. 

 Wie wenscht niet naar 't fuel verfcheuren 



Van des levens hechtfte knoop ? 



In deez* plegtige oogenblikken , 



Door een' hoogren geest geleid , 

 Zult ge ons fchcemrend oog verkwikken , 



Lichtftraal der onfterflijkheid ! 

 Tot in f t diep der duistre groeven 



Dringt die troostenrijken gloed. 

 Slant het oog ten hemel , droeven I 



Vliet dan , heete tranenvloed ! 



De blijde lente kwam. Ket nieuw herboren leven, 



Gaf fchooner gians en gloed aan beernden , veld en hof, 

 't Gevederd boschkoor, had zijn zangtoon aangeheven, 



En zong , in 't jeugdig lied , des Allerhoogften lof. 

 Natuur (lond als een briiid", met bloem en krans te prijken ; 



Zij dartelde van vreugd , op 't heerlijk lentefeest: 

 De zuider luchtftroom , die-langs bloem en loof kwam (Irijken , 



Gaf aan het ligchaam kracht , en blydfchap aan den geest* 



K 5 De 



