VAN W. SUNDORFF. 15^ 



Maar, ach! wat baat bet, zoo bij 't vriendengraf te weenen ; 



In radelooze fmart te jamren om zijn* dood. 

 Geen klagen, geen gemor kan ons met hem hereenen, 



Men fchreit de zerk niet weg , die eens zijn graf kuil Hoot. 

 De fmart dooft in 't gemoed, 't geloovige vertrouwen. 



De hoop wordt krachtloos, door het fnerpend zielsverdriet. 

 Het kalm hcrdenken , doet ons weer den vriend aanfchouwen ; 



't Is of zijn zorgend oog nog op ons nederziet. 



De bloeitijd is voorbij. De boschkoralen zwijgeu. 



De lente praalt niet meer. De biadren vallen af; 

 Maar *t graan , bij vollen fchuur, de boomvruchtaan de twijgen, 



Herinneren den mensch , wat hem de lente gaf. 

 De vriend zonk in het graf ; hi) is ons oog ontweken ; 



Wij zoeken zijn geheence , en vindon niets dan asch ; 

 Maar , hoe hij dacht en deed , moet uit zijn daden fpreken : 



Zij , zij getuigen, wat eens SUNDORFF voor ons was. 



Herinnert u den vriend. Zijn vaste wezenstrekken. 



Zijn mannelijk gelaat. Zijn oog, zoo vol gevoel. 

 Zijn aandrift, om een elk tot handlen op te wekken, 



Zijn wil , altijd gerigt naar hooger zeedlijk doel. 

 Zijn zucht, om in de kttnsc naar 9 tware fchoon te ftreven , 



Verfmadende elk gewrocht, wac met die waarheid ftreed, 

 Zi|n* opgeruimden geest , die werkzaamheid , dat leven, 



*t Welk voor zichzelf het-minst, voor andren alles deed, 



Zoo 



