VAN W. SUNDORFF. I5J 



Gij bondc de harten zaam , toen ramp en onheil woeddeu. 



Toen 't dierbaar vaderland in keetnen lag vernield. 

 Toen ' t afgepijnd gevoel , geen hoop op uitkomst voedden 9 



Toen heefc uw vriendentrouw den lijdenden bezield. 

 Gij roerdet toen de ziel , met dat gevoeivol zingen, 



't Welk, uit uw hare gewelt, door tooverende krachc 

 Het uur der fmarte, door een blijdfchap kon verdringen, 



Die, 't morrende gemoed, tot onderwerping bragt, 



De kreet der wanhoop klonk langs platgetreden velden; 



De jamren rezen tot het nooit gekende peil. 

 Der vadren fchat en roem , die eens hun grootheid meldden ; 



Zij waren ons ontroofd, en aan den dwingland veil. 

 Maar als dan 't droef gemoed, verpozing zocht in 'tlijden, 



Dan was dit heiligdom de vrijplaats onzer fmart; 

 Dan kregen wij hier moed , om tegen 't leed te ftrijden ; 



Dan vonden wij bier troost, aan 't eerlijk vriendenhart. 



Hij is voorbij die tijd, zoo vol van leed en plagen; 



Maar toch zoo rijk aan vreugd aan zeedlijk zielsgenot. 

 Zij zijn voorbij gegaan , die kommerlijke dagen, 



Zoo leerzaam voor 't geloof aan een regtvaardig God. 

 Hij is voorbij die tijd ; maar, wat ook zij vervlogen , 



Wat ook de ontbinding , in de graf kuil nederftiet , 

 Uwbeeld,mijn SUNDORFF !ftaat hier fchictrend voor onze oogen, 



Het dankbaar vriendenhart vergeet uw liefde niet. 



Wij 



