VAN W. SUNDORFF, 159 



Wij ftnan tlians bij IHV graf, in diepen rouw verzonken; 



Maar brengen 't offer, van de opregcfte erkentenis. 

 Geen onzer voor wien hier uw toonval heefc geklonken, 



Die met nog diep geroerd , bij dat herdenken is. 

 Gij hebt hier ons niet (leches, door uwe kunst , betooverd ; 



Of, door uw klanken, naar een hooger fpheer gevoerd. 

 Gij hebt de zielen , voor het echte fchoon veroverd , 



Door , ware eenvoudigheid , hec menschlijk hart geroerd. 



Hij, die in kalni gevoel, langs wisfelende jarcn, 



Naar hooger ouderdom , de loopbaan in mag flaan 5 

 Blijft eens, mec zwakke kracht, en grijs geworden haren, 



Op 't afgelegde pad, verlatcn , eenzaatn (laan. 

 Wij zien den weg naar 't graf zich , raeer en meer verfmallen , 



De zwak^cn voct vcrcrapc, de laacfte bloeraenfpruit, 

 De vrienden onzer jeugd zijn onzer zijde ontvallen, 



En vruchtloos , rekt de hand zich weer naar andren nit. 



Wat waar dit aanzijn dan, zoo niet het zoet herdenken 



Den vriend , die ons ontviel , terug riep uit het graf? 

 Zoo niet herinring, ons den besten troost kon fchenken, 



En f t lang verleden, met zijn vreiigde, wedergaf? 

 Het kost ons tranen, ja, als wij 't vervlogen leven, 



We^r in den geese herzien, met wat ons hart verbond ; 

 Maar *t is tobh zaligheid , het pad we^r i'angs te zv/even , 



Waarop zoo menig bloero, van menfchenvrcugde ftond* 



Gij 



