160 A AN DE NAGEDACHTENIS 



GiJ ! aan het ftof ontmkt, wij! nog nan 't ftof gekhnsterd. 



Is dan deze aard de kloof, die ziel van zielen fcheidt ? 

 Is dan de roepftem , die hier in ons binnenst fluistert , 



Geen hemelpropheetzij van onze onfterflijkheid? 

 Gij! op den weg des lichts , wij! nog op duistre paden, 



Is u de vriend daar vreemd? zijn liefde niet dan fchijn? 

 Zou u de breeder , hier met 's levens zorg beladen , 



Ddar bij den God van liefde, ooit onverfchillig zijn? 



Neen, eedie! 't lijf vergaat, het hart houd op te kloppen; 



Het vurig oog verdooft, de nijvre hand verftijft; 

 De vlugge bloedftroom , moet eens in zijn' vloed verftoppen ; 



Maar "t eeuwige in den mensch, het zielsgevoelen, blijft. 

 Vermaagfchapt boven 't flof , ziet gij uit hooger kringen 



Thans op uw aanverwont, op nl uw dlerbren neer. 

 Gy blijft, als engel Gods, hen met uw' geest omriugen^ 



En deelt in hun gevoel , en mint hen als weleer. 



O zaligend geloof ! als ons de zorgen drukken. 



f^. 



O wellekome hulp ! bij duldelooze fmart. 

 O fteunfel voorhet hoofd ! 't vvelk , naar het graf gaat bukken ;' 



O balfernende troostl voor een verbrijzeld hart! 

 O denkbeeld! englen waard* : De vriend zweeft om ons hencn -, 



aZijn geest verlaat Ons uiet op 't moeilijk levenspad.'* 

 Wie dit geloof hier derft, moet raadloos om hem weenen; 



Hij voelc iet , dat deze aard den hemel reeds bevat. 



Ge- 



