VAN DEN GSEST. 247 



te zien , verplaatst u met uwe gedachteu in en na 

 de donkere dagen van het later keizerrijk: waar 

 was toen het gevoel voor het ware en fchoone 

 te vinden? Meer nog misfchien bij de Barbaren, 

 die op het gebicd der Cezars roofgierige blikkea 

 vestigeden, of zich reeds uit deszelfs verfcheurdc 

 deelen nieuwe heerfchappijen hadden gevormd, dan 

 bij de naneveii van hen, die Rome van de prachtiglle 

 praalgeftichten voorzagen en met de heciiijktte gc- 

 wrochten van penfeel en beitelkunst opfierden ; die 

 IIORTENSIUSSEN en cicEROOs teeldeii ; voor wier 

 kicfche ooren de MAROOS, de TIBULLUSSEN , de 

 IIORATIUSSEN ter naauwernood zoetluidend genoeg 

 zongen. En in dit fprekende voorbeeld treffen wij 

 tevens een dadelijk bewijs aan voor de boven aan- 

 gevoerde fpreuk van den welfprekendften wijsgeer: 

 dat, als kennis en wetenfchappen te niet zijn 

 >, gegaan, ook alle regelmaat, ter goede rigting van 

 ons gedrag en ter befturing van de algemeene 

 belangen, tevens verloren gaat." Inderdaad, 

 het is zoo! De deugd is aan het gevoel voor het 

 ware en fchoone onaffcheidbaar verbonden. Het 

 laaclre , niet geleerd noch geoefend wordende, is, 

 zoo als CICERO elders zegt (5) , gelijk een land , 

 dat, alhoewel van aart vruchtbaar zijnde, zonder 

 bearbeiding geene goede vruchren voort kan bren- 

 gen. Zoo dan gaat ook de deugd verloren; en is 

 cr geen regelmaat meer ter rigting van ons zede- 

 lijk gedrag, hoe dan zouden de algemeene belan- 



gen 



(S) Qpacsf. Tusc. L, 11. C. 9. 

 11 2 



