VAN DEN GEEST. 273 



fporigV Neen waarlijk! Wie kan hem, die door 

 de Delfifche Godfpraak te regt de wijsfte der fter* 

 velingen genoemd werd, leeren kennen, zonder 

 hem aan te hangen, vurig te bsminnen? De 

 Geneeskunst wordt, ten einde de kvvalen des lig- 

 chaams weg te nemen of te verbeteren, met reden 

 zorgvuldig geleerd en bearbeid; maar zoo verre 

 de overgankelijkheid der ziel het kortftondige 

 beftaan des ligchaams overtreft, zoo veel te meer, 

 oordeelde hij, de vader der gezonde wijsbegeerte , 

 behoorde men alle zijne vermogens in te fpannen, 

 om de ziekten en ongefteldheden van den geest 

 te genezen en teregt te brengen, en den mensch, 

 die van de lesfen der ware wijsheid, niet opge- 

 togen, maar getroffen, niet uitwendig aangeroerd, 

 maar in bloed en gebeente doortrokken is , in alle 

 omftandigheden des levens ftaande te doen blijven , als 

 een ftevige rots in het midden der beukende golven , 

 zonder ooit, door verkeerde gezinningen of aanlok- 

 ielen der begeerlijkheid, van zijn verheven ftandpunt 

 afgerukt te kunnen worden. Hierom dan ook 

 was het, dat, terwijl alle anderen, die zich den 

 naam van wijsgeeren toeeigenden , met uitzondering 

 alleen van PYTHAGORAS en deszelfs volgelingen , 

 zich op niets anders toeleiden, dan op de befchou- 

 wing van den hemel en de daaraan lichtende bollen, 

 SOKRATES integendeel zich bezig hield met over 

 de zedekunde , de regeling der burgerftaten , en het 

 beftuur van landen en volken , de voortreffelijkfte 

 lesfen uit te deelen; met menfchen, door gebreken 

 en vcoroordeelen van het redefpoor afgedwaald, 



daar* 



