VAN DEN GEEST. 375 



de wellust beteugclen, de trotschhcid vlieden, de 

 gierigheid uitrooien , en wekte hem op , om , door 

 het beoefenen der wijsheid en het betrachten der 

 deugd, zich eenen fchat te vergaderen, welke, als 

 veilig voor de rampen der wereld en de nukken 

 der Lotgodinne , hem op geenerhande wijze kan 

 ontwrongen worden. En hoe velen zijn er na 

 hem opgeftaan, bij vvier fchriften wij ons ieder 

 oogenblik als opgetogen gevoelen, als wij hunne 

 denkbeelden over het Opperwezen , over de dienst , 

 welke wij hetzelve verfchuldigd zijn, en over de 

 onfterfiijkheid der ziel gade ilaan en overwegen ! 

 Wat al heerlijke lesfen, wat onfchatbare onder- 

 rigtingen zijn ons van eenen PLATO , van eenen 

 PLUTARCHUS , en van eene menigte anderen , nage- 

 bleven! God, ddn zijnde, vervult, met het ddne 

 M nu , de geheelc eeuwigheid. Hij is het ednige , dat 

 in die geheele eeuwigheid waarlijk is 9 niet ge- 

 ^ weest is of zijn zal ; dat noch aanwezen heeft 

 w verkregen, noch ophouden zal te befhian. (i)" * 

 Hoe zoude men eene meer grootfche en tevens 

 eene meer vvaarachtige befchrijving kunnen wen* 

 fchen? En heeft niet CICERO op de voortref- 

 felijkfte wijze geredekaveld over het Noodlot , 

 over de Goddelijke Voorzienigheid ? Hoe fchoon 

 is zijne taal, waar wij hem over een toekomftig; 

 leven hooren fpreken ! Dwaal ik" zegt hij> 

 n daarin, dat ik de zielen der menfchen onfterfelijk 

 * geloove te zijn, zoo dvvaal ik uit vrije keuze, 



en 

 (i) PLUTARCH. deviap.Delpk. T. VII. p. 534* ed.REisKi. 



