2/6 OVER DE BESCHAVING 



en ik wil niet, zoo lang ik leve, dat men mij 

 deze dwaling, welke mij tot genoegen ftrekt , 

 ontneme." HeerHjke woorden ! gulden fpreuk! 

 fpreuk , door latere wijsgeeren te veel veronachN 

 zaamd, fchoon waardig, om eens iegelijks geheugen 

 diep te worden ingeprent; fpreuk, die ons kan 

 leeren , dat ook zelfs de verhevene wijsbegeerte in 

 zaken, welke op 's menfchen geluk en het heil 

 der inaatfchappijen eenen regtftreekfchen invloed 

 hebben , geenszins met de uiterfte geftrengheid 

 alles beboeft te verwerpen, waarvoor llechts geenc 

 (lellige bewijzen kumlen worden bijgebragt. 



Wenden wij ons tot de Dichtkunst , die , als 



hield zij zich voor edeler en voortreffelijker dan 



de Wijsbegeerte zelve , met een innemend gelaat 



en den bekoorlijkften glimlach , ons tot hare be- 



oefening uitnoodigt, hoe zeer verlevendigen zicli 



dan onze reinfte gewaarwordingen! Hoe verheft 



zich ons gevoel , hoe klaren zicli onze denkbeel 



den op, hoe verfijnt zich onze finaak, als wij ons 



mengen in de woelige gevechten bij HOMERUS ; 



als wij hem , met een hemelsch viuir 9 zien fchii- 



deren de geheiligde liefde voor het vaderland, 



den heldenmoed, welken zij teelt, den onverwelk 



baren roem , die den dapperen , en de onuitwisch- 



bare fchande , die den bloodaart op de hieleu 



volgt; als hij ons den gouden keten vertoont, 



welke , voor het alziend oog van den Vader der 



Goden , het heelai in deszelfs (landpunt bewaan, 



of den tooverenden gordel van de Moeder der Be* 



vallighedeni al^ hij den hemelfchen ichor, het on- 



fter* 



