VAN DEN GEEST. 281 



vrit die altijd vloeiende beek nog dagclijks bcvoch- 

 tigd .wierden? 



Alles wat de natuur nabootst, door hare voet> 

 Happen van nabij te drukken, heeft op ons een 

 verrukkend , een betooverend vermogen. Hierom 

 ks her, dat wij voorwerpen, dte, in wezenlijkheid 

 en in leven , ons naauwelijks eenen aanblik waardig 

 fchijnen , met een vvaar genoegen befchouwen , als 

 zij , door een bedreven kunftenaar op paneel of in 

 manner afgemaald, zich aan ons oog vertoonen ; en 

 toch, ook in dit opzieht, fpant de Dichtkunst boven 

 de Schilderkunst en hare tweelm-gzuster , de Beeld- 

 houwkimst 5 verre de kroon. Zal , bij voorbeeld , 

 een watervloed, door het penfeel , of het beklaaglijk 

 uiteinde van een teederminnendpaar, door den beitel 

 voorgefteld, ons even zoo diep roeren , als wan- 

 ncer wij daarvan de taferelen bij OVI-DIUS lezen ? 

 Hoe natuurlijk zien wij d-e wederzijdfche liefde van 

 PYRAMUS en THISBB wortcl vatten , groeien 9 zich 

 kls voor de eeuwigheid vestigen ! Hoe volgt hen 

 ons hart naar de noodlottige plaats der famenkomst! 

 Hoe deelen wij in hunne angften en zielefmart! Welk 

 eene weemoedige aandoening verfpreidt zich over ons 

 geheele aanwezen , als wij eindelijk de wanhoop der 

 jonkvrouwe haar het ftaal door den maagdelijken boe- 

 zem zien jagen, opdat zij op het lijk van haren ge- 

 liefde , door dat zelfde ftaal gegriefd , den laatften adem 

 uitblaze ! Niet minder levendig doet de Dichter 

 ons de alles verzwelgende meiren en flroomen, de 

 geopende fluizen van hemel en van afgrond aan- 

 ichouwen: wij wandelen aan zijne hand door de 

 T 3 ake- 



