300 IETS OVER DE 



regt den ftempel der goedkeuring verworven heeft, 

 blijft fchoon door alle eeuwen been. Dit zien wij 

 arm de klasfieke voortbrengfelen der Oudheid in alle 

 vakken, en aan die van lateren tijd, wier makers 

 op dit voetfpoor zijn voortgegaan ; tervvijl datgene , 

 wat den toets der tijden met heeft kunnen door- 

 flaan, offchoon het vroeger bewonderd is, alleen 

 bewijst, dat zoo weinige menfchen uit vaste grond- 

 beginfelen denken en oordeelen , en zich de groote 

 hoop menigmaal door eenige weinige fchreeuwers, 

 zonder nadenken, laat rondleiden. 



Alleen de muzijk fchijnt op dezen algemeenen 

 regel eene uitzondering te maken; hoe is dit mo- 

 gelljk bij het zoo even genoemd onderling verband 

 der kunsten ? Wat mag de reden zijn , dat men 

 in het oordeel over werken van toonkunst zoo he- 

 inelsbreed verfchilt ? Ik fpreek niet van de beflisfing 

 derzulken, die zich zelven nimmer afvragen waarom 

 een kunstwerk hun bevalt of mishaagt, noch der 

 menigte , die zich flechts aan deze of gene party 

 houdt , om , goed of verkeerd , het oordeel van 

 anderen te pas brengende 9 mede te kunnen praten , 

 maar van de zoodanigen, die met meerdere of min- 

 dere kennis de muzijk beoefenen en wier oordeel 

 geldend mag gehouden worden. Hoe kan het 

 zyn , vraag ik andermaal , dat Italianen , Franfchen 

 en Duitfchers in dezen elk een afzonderlijk gevoelen 

 aan den dag leggen , elkander , als het ware , verket- 

 teren , de een het werk des anderen veracht, often 

 minfte op lagen .prijs flelt? hoe is het mogelijk dat 

 by hetzelfde volk , ja onder ons , die in dez^ akhans 



gee- 



