306 IETS OVER DE 



dont ks phrases sont mat tides , n'a point dc charme 

 ct ne produit point ^illusion. 



De] Italianen gaan hierin misfchien wat al te ver, 

 daar zij de harmonic te veel aan den zang op- 

 ofFeren, raaar evenzeer wijkt naar mijne gedachte, 

 de tegenwoordige Duitfche fchool met BEETHOVEN, 

 SPOHR en WEBER [aan het hoofd, van de waarheid 

 af, daar hunne opera's meer inftrumentale harmo- 

 men met obligate zangpartijen , dan eigenlijk gezegde 

 zangftukken genoemd kunnen worden. Behalve dat 

 de ftem door al dat overladen van inftrumentering 

 te veel gedekt vvordt, laat het voor den echten, 

 gevoeligen zanger , bijna geene gelegenheid over , 

 Om dat gevoel uit tc drukken , daar hij zich door 



de zamengeftelde harmonien en telkens afwijkende 

 Intonatien , in alle zijne verfieringen en Collora- 

 turen gebonden vindt. Misfchien is dit mede 

 vvel eene der redenen, dat men thans zoo weinig 

 goede zangers aantreft , terwijl de ftem daarenboven 

 fpoediger afflijt door de meerdere infpanning en 

 vermoeijenis om tegen alle de inftrumenten den 

 boventoon te behouden. Deze klacht toch is 

 algemeen , en er is , behalve het zoo even genoemde , 

 veei dat daartoe aanleiding geeft. 



In Italiln zelve, voormaals de fchool van goeden 

 zang , fchijnt eene zekere zucht tot virtuositeit en 

 pasfagen maken, den waren zang verdrongen te 

 hebben, en vaardigheid met de keel als het hoofd- 

 doel der kunst gefchat te worden. Dezelfde 

 geest fchijnt aldaar ook voor de inffrutnenten de 

 overhand te hebben, en de eenige glansrijke zijde, 



die 



