3*8 IETS OVER DE 



ernftigfle pasfages vvorden menigmaal terflond door 

 lets vrolijks vervangen ; even als of men met iemand 

 over eene belangrijke zaak in gefprek was, en, 

 deze daarin telkens aardige kwinkflagen en fpot- 

 ternijen wilde mengen. Trouwens, dit is een der 

 kenmerkende eigenfchappen van het romantismus i 

 maar wie, die eenigen fmaak, bezit zou dit kunnen 

 goedkeuren? en echter wordt het door velen in, 

 de hedendaagfche muzijk toegejuicht, en met den 

 naam van genie beftempeld; maar ftrijdt dit met 

 tegen waarheid en gezond menfchenverftand? 



MOZART en HAYDN (want het zijn deze twee, 

 die ik het liefst tot voorbeeld kies, omdat zij de 



muzijk eenc anderc wending gegeven hebben en als 



hetware tusfchen de vroegere fchool en de lateren , 

 die van hunne Jesfen misbruik maken, in flaan.) 

 MOZART en HAYDN durfden ter bereiking van him. 

 oogmerk en oin te trefFen , gerust afwijken in ver- 

 Ichillende toonaarden, doch zij deden dit niet, om 

 llechts hunne gelcerdheid te toonen, maar wel om 

 ineer kracht aan hunne gedachten bijtezettcn. 



Zij bleven daardoor altijd klaar en verllaanbaaiY 

 De nieuwe Duitfchers fchijnen er him' roem in, 

 te itellen, van in hetzelfde ftuk het geheele toon*> 

 Jijsthcma door te loopen: het wordt fchier over- 

 bodig aan te teekenen in welken toon het ftuk 

 gefchreven is. Bij de tweede of derde maat is 

 men reeds van huis; wandelt of fpringt van het een 

 op het ander, tot dat men zich eindelijk gelukkig 

 rekent, van nit dien doolhof tot het punt terug- 

 gekecrd te zijn, waarvan men was uitgegHan. Wat 



