IETS OVER DE 



de eenigfte voortreffelijke was, en dat als men 

 de namen van SPOHR of BEETHOVEN (lechts op 

 het tijtelblad leest, het dan zeker goed moet zijn, 

 hetgeen ik op het oog heb en meen te moeten 

 tegenfpreken. Men moge uit modezucht met zulke 

 kunst hoog loopen, echte kunst van blijvende waarde 

 kan zij niet zijn, want zij is noch waar, noch 

 eenvoudig. 



Gaarne geloof ik , dat voor iemand die in (laat 

 is ze te beoordeelen , eene zoodanige partitie bewon- 

 dering kan verwekken, door te zien en op te 

 nierken, hoe men regelmatig van den eenen toon 

 in den anderen .is gekomen , welke meer of minder 

 (toute afwijkingen men zich veroorloofd heeft , 

 niaar ik vraag nogmaals, of het zoo noodig was, 

 al die kennis te gebruiken, tot hetgeen men wilde 

 uitdrukken? en dit moet toch het voornaamfte zijn: 

 of zouden MOZART en HAYDN dit welligt zoo goed 

 niet geweten hebben? 



Als men in eenig kunstwerk, van welken aard 

 ook, het technifchc te veel ziet, is dit een zeker 

 en geldend bewijs voor deszelfs mindere waarde : 

 de kunst te verbergen , werd altijd voor een blijk 

 van voortrefFeiijkheid gehouden , waarom zou dit 

 in de muzijk anders zijn? In de fchool van de 

 CARATZEN en MICHEL ANGELo legde men zich 

 bijzonder toe op anatomic ; hunne leerlingen fpreid- 

 den dan ook die kennis gedurig ten toon: RAFAE'L 

 kende ze even zoo goed, maar zocht er niet 

 door te ichitteren ; en wie zal twijfelen aan wien 

 hij den lauwerkrans zal toereiken? 



In 



