DER SCHEEPVAART. 347 



En platen, ftijf van rug, draaiftroomen, dicp vankolk. 

 En rotfen, dik ontzien van 't zeebevaren volk; 

 Der winden dwarreling , de blikfems , donderdagen , 

 Onmatigheid van hitte en koude en wintervlagen ; 

 De naarheid van den nacht, langdurig, zonder licht 

 Van fterren en van maan ; de nevel , die 't gezigt , 

 Der baken hem beneemc ; het waken en het braken 

 Des waters vochtigheid, het klokken en het kraken 

 Der golven tuimeling ; de broosheid van het houc , 

 Daar hij zijn leven op onzeker heeft betrouwd ; 

 De verheid van de reis, van magen afgefcheiden , 

 Van vrouw en kinders , die met wenfchen hem geleiden ; 

 Nooddmftigheid van kost, van takel en van touw; 

 Het fpillen van zijn volk , door ongemak en koft ; 

 \Verbarstigheid van weer, des roovers dreigementen , 

 En wat angstvallig brein kan fchrik en vrees inprenten. 



Gelijk HORATIUS fprak , zoo fpreekt ook VONDEL. 

 De gevaren der zee zijn bij hem met dezelfde kleu* 

 ren geteekend: 



Wat dood zou hem vervaard doen llaan , 

 Die zonder fchrik het oog dorst flaan 

 n Op hooge zeee'n, holle baren ?...." 



zegt HORATIUS. En VONDEL voegt bij hetgeen wij 

 reeds hoorden : 



Die arbeid , dunkt me , zou een ARCHIMEDES pasfen , 

 ,,Een man, die wrikken kost de wereld uit haar asfen. 

 Hier dient een HERCULES of ATLAS opgefpoord , 

 ^,Die met zijn fchouderen den faemel onderfchoort;" 



Schrik- 



