OVER DE OPVOEDING DER JEUGI> 



even v66r en onder de Keizers zulke 

 tige voorbcelden aanbiedr. 



Wannccr de knaap nu eenigzins tot jaren geko^ 

 men was , werd hij toevertrouwd aan eenen Pedagoog ^ 

 (want dit woord , gelijk de zaak , hadden de Ro 

 fneinen van de Griekcn overgenomen,) Het moes- 

 ten toch ook vreemdelingen zijn , die den kinderen 

 fnet de beginfelen der geliefkoosde Griekfche taal 

 al pratende gemeenzaam maakten , gelijk men tegen* 

 woordig hier te lande bekwame landgenooten ver- 

 fmaadt , en liever halfkundige Franfche Zwitfers tot 

 opvoeding onzer Hollandfche kinderen neemt , om 

 him toch jong de goede Franfche uitfpraak bij te 

 brengen. Zijn deze vreemdelingen hier te lande dan 

 met weldaden overladen , zoo bekomen zij het 

 heimwee, en gaan met eene rijk gevulde beurs naar 

 huis , om hunne gal over de ondragelijke Holland- 

 fche lucht en manieren uit te florten. Dit nu had- 

 den de Romeinen echter niet te vreezen ; want him 

 Pedagoog was een llaaf , dien men naar verkiezing 

 al of niet met de vrijheid begunstigen kon ; maar 

 zelfs dan blccf hrj, als' vrijgelaten, een afhangeling 

 van zijneri heer , op wiens gunst en befcherming 

 hij den hoogften prijs ftellen moest. Het was dus, 

 zeiden wij , voornamelijk met de Griekfche taal , dat 

 het kind in de eerfte jeugd werd gemeenzaam ge- 

 maakt , en men dreef dit zoo ver 9 dat de beroemdc 

 QUINTILIAAN zegt : De knaap moet beginnen 

 met Grieksch te fpreken ; het Latijn leert hij wel 

 van zelf door het algemeene gebruik: doch ik 

 5, meen dit niet zoo , alsof het kind met zekere 



