BIJ DE ROME1NEN. 387 



- bijgeloovigheid niets dan Grieksch moest fpreketi 

 of leeren, zoo als bij de meesten in gebruik-is; 

 want dit bederft zelfs onze taal en iiitfpraak.'' 

 Behalve deze verdienfte dan van vlug Grieksch t 

 Iccren praten , die hct eigene wel eens deed ver- 

 waarloozen, leerde de knaap van den Pedagoog zeer 

 dikwijls weinig goeds. Men nam die menfchen 

 vvcl eens uit de onkundige menigte. (zoo weimg 

 belang ftelde men in zijne kinderen !) Zekere Pe- 

 dagoog , die de kinderen naar fchool verzeldc, 

 moest aldaar gelijkelijk met hun het ab& leercn. 

 NERO , die oorfpronkelijk niet tot de keizerlijkc 

 vvaardigheid was beftemd , had twee Pedagogen , 

 namelijk een' danfer en een* baardfcheerder. En 

 hadden zij dan nog hunne onkunde flechts willen^ 

 weten ! Maar neen! Dezelfde QUINTILIAAI* , 

 wien ik zoo even aanhaalde , zegt : Ik verlang 

 van de Pedagogen twee dingen , of dat zijn kun- 

 ^ dig zijn , of dat zij weten , dat zij het niet zijn. 

 Want niets is ondragelijker , dan dat iemand , 

 die naauwelijks iets imeer dan lezen kan , zich 

 verbeeldt al heel geleerd te zijn; dan willen zij 

 voor kundige onderwijzers niet onderdoen , en 

 ' prenten hunne domheid als magt hebbende (want 

 w dit foort van volk is niet weinig opgeblazen) 

 op een' gebiedenden toon en fomtijds bulde- 

 ^ rend in." 



In lateren tijd werden de ligchaamsoefeningen ge- 

 heel verwaarloosd , vroeger hadden die nog plaats, 

 HORATIUS wil, dat de knaap zicli, door het zwem- 

 men in den Tiber > worftelen en anderc oefeningeii 

 Cc tot 



