BIJDE ROMEINEN. 389 



Je laatflcn. Ik wcet wel 5 (zcgt hij) dat men in 

 die vier jaren naauwelijks zoo veel zal uitwerken , 

 als naderhand in ecu jaar; maar wat zullen zij 

 dan toch doen , als zij praten kunnen ? Want 

 iets moeten zij toch doen. Of waarom zouden 

 H wij ook die kleine winst v66r de zeven jaren 

 verfmaden ? Zoo is het ook in het vervolg : 

 hetgeen men toch leeren moet, beginne men niet 

 te laat te leeren. Maar ik ben nooit zoo dvvaas, 

 om te denken, dat men den kleinen reeds dade- 

 lijk moet beginnen forsch aan te tasten, en veel 

 werk van him te begeeren. Men moet him al 

 fpelende leeren: men vrage him iets, men prijze 

 hen , en het moet him vermaak doen , wanneer 

 ^ zij iets vveten. Somtijds keere men zieh in het 

 ,, ondervvijs tot een ander 9 en wekke dus den naijver 

 5, op. Ook door beloningen , waarvoor die leeftijd 

 n zoo gefchikt is , worde de knaap opgewekt. Im- 

 mers, men moet zich boven alles vvachten, dat 

 het kind het ondervvijs , dat hij nog niet bemin- 

 ^ nen kan, leere haten, en dat de eens gefmaakte 

 bitterheid hem het leeren ook in meergevorderden 

 leeftijd vergalle." Vervolgens gaat de redenaar 

 over, om aan te tonen , dat het onderwijs dezer eerfte 

 beginfelen geenszins moet gering gefchat worden, 

 daar zelfs ARISTOTELES zich niet gefchaamd heeft, 

 die aan ALEXANDER te leeren ; hij daalt vervolgens 

 nopens het onderwijs der eerfte beginfelen zelfs tot 

 kleine bijzonderheden af: hij vvil 9 dat men den 

 kinderen met ivoren letters zal laten fpelen , om 

 him dezelve dus in te prenten ; hij dringt er op 



Cc 5 aan 5 



