3P2 OVER DE OPVOEDING DER JEUGD 



het leeren doen haten , of gewoonte van lediggang 

 doen ontftaan," 



Het door QUINTILIANUS te berde gebragte wordt 

 door vele gezegden van SENECA , JUVENALIS en 

 nnderen verfterkt. Eerstgemelde wijst ook de klip 

 aan, waarop men zoo ligt bij het volgen van den 

 weg , door QUINTILIAAN voorgefchreven , zou ver- 

 vallen, en die velen uwer reeds voor den geest 

 zwee.ft. Het is (zegt hij) van het grootfte nut, 

 de kinderen dadelijk verftandig op te voeden. 

 Maar dit is moeijelijk: want wij moeten zoowel 

 zorg dragen , geene drift of opvliegendheid in 

 hun voedfel te geven, als hunnen geest te ver- 

 ftompen. De zaak vereischt de naauwkeurigfte 

 oplettendheid. Toegevendheid wekt den geest 

 op, flaaffche vrees flaat hem ter neder. De lof 

 verheft het gemoed, en vervult het met goede 

 hoop op den uitflag zijner pogingen ; maar die- 

 zelfde lof brengt ook onbefcheidenheid en ligt- 

 ^ geraaktheid voort. Men moet dus den koers 

 tusfchen beiden heenwenden; nu eens den brei- 

 w del , dan weder de fporen gebruiken ; maar nooit 

 moeten wij het kind laag of verachtelijk behan- 

 w delen ; het moet nooit behoeven te fmeeken , en 

 dit fmeeken moet het kind niets baten. Heeft 

 het iets misdaan, en men wil het vergeven , zoo 

 doe men daarbij zijn vorig gedrag en beloften 

 9 , voor de toekomst iets gelden. In den wedftrijd 

 w met anderen moet het niet overwinnen , maar ook 

 in geen geval boos worden. Het zij de vriend 

 zijne medeftrijderen ? en zoeke dus in die worftc- 



