OVER D E OP V CEDING DER JEUGD 



III. Ziedaar, M. H. ! de Icsfen der Romeinfcl^c 

 zedemeesters. Befchouvvcn wij thans de voorbeel- 

 den , die het kind bekwam , en of die ook eeniger- 

 mate aan deze voorfchriften beantwoordden. 

 Reeds in mijne vorige Verhandeling decide ik u eene 

 plaats van CICERO mede, die ons doet zien , hoe 

 de opvoeding te dien aanzien gefteld was. Nog 

 zeer vele andere zou ik daarbij kunnen voegen ; 

 doch ik zal mij vergenoegen , u na het vermelden 

 eener enkele plaats van denzelfden fchrijver , welken 

 ons leerde , hoe het zijn moest 9 ten bewijze hoe 

 Jiet was , kortelijk te doen zien 5 welke vertooningen 

 den knaap en de jongeling in de dagen van Rome's 

 grootften uitwendigen luister dagelijks voor oogen 

 bekwam. Gave God , (zegt QUINTILIANUS) dat 

 wij de zeden onzer kinderen niet zelve be- 

 dierven ! Reeds de kindsheid wordt terftond 

 ,, door weelde befmet. Die vertroetelde opvoe- 

 ding , die wij te^rhartigheid noemen , doet alle 

 kracht van ziel en ligchaam verflappen. Wat zal de 

 ^ jongeling niet begeeren, wanneer de knaap reeds 

 in purpergewaad op den grond kruipt ? Hij kan 

 nog niet praten , en reeds vraagt hij ftamelend 

 ,, om oesters. Wij vormen eerst hun gehemelte , 

 en dan hunne fpraak. Zij groeijen op in draag- 

 5, bedjes, en raken naauwelijks den grond, of tweq 

 menfchen fnellcn toe, om hen te dragen. Wij 

 zijn blijde 9 hen onwelvoegelijke gezegden te 

 hooren uitflaan. Over bordeeltaal lagchen wij , 

 en kusfen hen daarvoor. Geen wonder; wi| 

 w hebben him die gelecrd, van ons hebben zij die 



op- 



