EIJ DE ROMEINRN. 395 



opgedaan, zij zien onzc vnendinnen^ onze bij- 

 zitten. Elke maaltijd wcrgalmt van ongebondene 

 liederen ; men ziet .... doch de eerbaarheid ver- 

 w biedt mij zulks te vermelden. Dit wordt eene 

 gewoonte, vervolgens eene natuur. Dit leeren 

 de ongelukkigen, eer zij weten, dat het ondeug- 

 den zijn: dus zijn zij reeds verdarteld en ongc- 

 bonden , v<56r dat zij op de fchool komen ; zij 

 ontvangen dddr de ondeugden niet, maar brengen 

 ze derwaarts." 



Wat denkt gij, (zegt JUVENALIS) zal een va- 

 M der , die vermaak fchept in het hoorea der geefel- 

 llagen , die hij aan zijne flaven doet uitdeelen , 

 5, die het geluid der zweep liever hoort, dan fire* 

 nengezang, zal deze tiran zijner bevende huis- 

 genooten, deze beul zijnen kinderen zachtaardig* 

 heid, toegevendheid voor kleine misflagen leeren, 

 en him kunnen beduiden , dat de flaven en wij 

 uit dezelfde ftof en dezelfde ziel zijn te zamen 

 M gefleld? Immers deze zelfde vader juicht, wan- 

 neer een zijner bedienden om het verlies van een 

 paar linnen doeken met een gloeijend ijzer gebrand- 

 ^ merkt wordt , of verheugt zich , (een heerlijk voor- 

 beeld voor den jongeling!) wanneer de ongeluk- 

 kige in de boeijen geklonken wordt. Denkt gij, 

 dat LARGAS dochter geene overfpeelfter zal zijn, 

 die alle de boeleerders harer moeder nooit zoo 

 fpoedig kan opnoemen , of zij moet wel dertien 

 maal adem halen ? Ook het meisje was in het 

 j, geheim; zij fchrijft, onder het opzigt der moe- 

 u der, reeds kleine minnebriefjes, en doet die door 



* der- 



