BIJ DE ROMEINEN. 397 



het midden. Welk zal dit fchouwfpel zijn, dat 

 alien reeds in de verwachting zoo boeit? Eerst 

 zijn het boschgedrochten , leeuwen , tijgers en 

 panthers , tegen elkander losgelaten ten ftrijde , om 

 elkander met woedende grimmigheid te verfcheuren. 

 Reeds dit gewent het kind aan bloedige tooneelen ; 

 doch nu verandert het tooneel. [Er verfchijnen we- 

 der leeuwen en tijgers ; doch nu niet om tegen 

 elkander te ftrijden , maar om menfchen lid voor lid 

 te verfcheuren ; menfchen , wel eens misdadigers 9 

 doch ook dikwerf flechts krijgsgevangenen of flaven, 

 door hunne onverbiddelijke heeren tot dezen afgrijs- 

 felijken dood gedoemd , of onfchuldige Christenen. 

 De mensch, tegen het boschdier uitgelaten, mag 

 zich verdedigen; doch hoe ongelijk is deze] |ftrijd I 

 Met genoegen en onder handgeklap ziet de menigte. 

 eenen (louten fprong van den leeuw, die den on- 

 gelukkigen bij de keel grijpt, en het leven beneemt. 

 De knaap hoort dit donderend gejuich , en klapt 

 mede. Doch de bloeddorst is nog niet verzadigd. 

 Andermaal wordt het tooneel ontruimd; daar ver 

 fchijnen nu fchermers , menfchen, met een klein 

 fchild en klein zwaard gewapend, om tegen elkander 

 te vechten. Deze ongelukkigen , meermalen bij 

 honderde paren te gelijk 5 zijn flaven , door hun* 

 nen meesters tot dat einde aan den ftaat of de groo- 

 ten, die de fpelen gaven , verhuurd, die, tot ver- 

 maak des Romeinfchen volks, elkander moeten ter 

 dood brengen. Verdedigt zich een dier ongeluk* 

 kigen goed, zijgt hij eindelijk, met wonden bedekt, 

 zonder een woord te fpreken , ter aarde , en (terft 

 hij bevallig ; zoo weergalmt het reusachtig amphi~ 

 VII. D. 3. Dd the* 



