BIJ PB ROMEINEN. 403 



die der taalleeraars overging, en in de kunst van w6l 

 te fpreken onderwezen werd. Doch hoedanig was 

 dit onderwijs? Men leerde het kind tweederlei 

 onderwerpen behandelen : raadgevingen en twist- 

 vragen. Hoe geheel nutteloos deze laatfte voor de 

 vorming des jongelings en het gemeene leven wa- 

 ren , zal u blijken uit de vermelding van fommige 

 onderwerpen derzelve: de belooning van tirannen- 

 moord , naar de oude Griekfche zeden , en dat onder 

 NERO en DOMITIAAN! middelen tegen de pest, 

 of pleitgedingen wegens bloedfchande met de moe- 

 der; gewis uit de oude Griekfche gefchiedenis en 

 fabelkunde ontleend. Zulke nuttelooze twistvragen 

 leerde de Romeinfche jongeling behandelen, tot 

 verdriet van liefhebbers der oud vaderlandfche ze- 

 den en der echte welfprekendheid. Zij werden 

 flechts vlugge praters , geene bekwame fprekers ; 

 de Romeinfche welfprekendheid verviel , kort na de 

 Romeinfche dapperheid. Behalve voor de rede- 

 kunst waren er ook fcholen voor de wijsbegeerte 

 geopend. Van deze waren de Stoicynen en Epiku* 

 risten te Rome verreweg de meest geachte. De 

 eerfte waren bij alle hunne overdrijving nog de 

 beste , door in het diepe zedebederf eenige kiemen 

 van mannelijke deugd aanwezig te houden ; doch 

 hun trots bedierf veel, en de Epikuristen ontze- 

 nuwden alle goede beginfelen door de ontkenning 

 der Voorzienigheid , der voortduring na den dood, 

 en van alle beiangelooze aandoeningen. De nieu 

 were Academici trokken alles in twijfel. 



Het fpreekt echter van zelve , dat deze ongunflige 

 fchildering, die ik aan den meergemelden fchrijver, 



D d 4 over 



