41 a VERDEDIGING VAN DEN OORSPRONKELIJKEN 



gefcheiden , zOo niet als vijanden , althans als vreem* 

 den, begonnen te befchouwen. Maar weldra warden 

 de grenzen der Oafen^ die flechts eene enkele bron 

 of beek bevochtigde, te naauw voor de talrijke na- 

 komeltngfchap Van den eerften ftamvader. Een deel 

 der jongelingfchap verwijderde zich om een ander 

 verblyf te zoeken 9 maar hield zich echter, zoo na 

 mogelijk , aan de oorfpronkelijke woonftede. Zoo 

 ontftonden de ftammen van den tweeden rang, te 

 zwak om afzonderlijk eenen vijandelijken aanval te 

 weerftaan, of tot eenige magt te geraken, maar 

 vereenigd door den band van eenen gemeenfchap- 

 pelijken oorfprong , en verpligt en bereid tot we- 

 derzijdfche hulp en onderfteuning in tijden van 

 oorlog en gevaar , of blj verduurde beleediging. En 

 voorwaar, de lust of de noodzakelijkheid deed zich 

 maar al te zeer gevoelen, om de verwanten en 

 bondgenooten tot aanval en verdediging op te roe 

 pen. Nu en dan ondernam men, met vereenigde 

 krachten, eenen ftrooptogt tegen nabij- of ver af 

 wonende ftammen ; hetzij uit gebrek , dat bij zulk 

 eenen maatfchappelijken toeftand dikwerf nijpen 

 moest, hetzij uit roofzucht, het natuurlijk gevolg 

 van gebrek aan orcle en wetten. Menigmaal kwam 

 het tot een treffen tusfchen de roovers en de ver- 

 dedigers van him eigendom , en wanneer nu de 

 overwonnenen, door wraak genoopt en door ver- 

 raad geholpen, hunnen moed naderhand aan een 

 der overwinnaars koelden , dan waren de gevolgen 

 onberekenbaar. De bloedwraak eischte het hoofd 

 van den moordenaar, en ontweek hij den dood, 



dan 



