( 284 ) 



bewegen , zoodat de ondervlakten tegen elkander aanko 

 men (3). 



Mimofa pudica. Deze zoo beroemde en algemeen ver- 

 fpreide plant hier te befchrijven , zal wel niet noodig 

 zijn : alleen wil ik herinneren , dat derzelver bladen uit 

 drie verfchillende bevveegbare ftelfels beftaan, waarvan de 

 eerfte uit den algemeenen, de tweede uit den bijzonderen 

 bladfteel , en de derde uit de blaadjes zelve beftaan. Hoe- 

 danig de bevvegingen zijn , door deze deelen uitgevoerd , 

 blijkt uit het eerfte Hoofdftuk. Volgens DECANDOLLE 

 zouden reeds de zaadlobben der kiemende plant prikkel- 

 baar zijn (4) , hetwelk ik echter niet heb kunnen waar- 

 nemen 3 blijvende deze deelen , zoovvel op chemifche als 

 op werktuigelijkeprikkels, onbewegelijk. Volgens LINK (5) 

 zouden de jonge bladen meer prikkelbaarheid dan de ou- 

 deren aantoonen : hetwelk echter in zoo verre gewijzigd 

 moet worden , dat de jongere bladen , vd6r dat zij de 

 donker groene tint der otideren verkrijgen, weinig bewe- 

 gelijkheid bezitten. Deze mindere bewegelijkheid der nog 

 niet donker groen gekleurde bladen is echter meer een 

 gevolg van de groote weekheid der deelen , waaruit zij 

 beftaan, dan van de mindere onafhankelijkheid voor prik- 

 kels , want dikwijls heb ik dezelve zien fterven , door 

 dezelve bloot te flellen aan inwerkingen , welke flechts 

 bewegingen bij de ouderen voortbragten. Ook de geel 

 gewordene bladen zijn niet zeer prikkelbaar; zulks is 

 echter minder in het oog vallend bij het aanvvenden van 

 werktiugelijke , dan van chemifche prikkels , waaruit het 



ge- 



(3) B. BRUCE, in Philofoph. trans. 1785. p. 356. 



(4) DECANDOLLE, Organograph. Vtgtt. Vol. a. p. 97. 



(5) LINK, Elcm. Philof. Bot. p. 421. 



