( 301 ) 



zwollenheid. Vergelijkt men deze uitkomften met het- 

 geen ik op het einde des voorgaanden Hoofdftuks ge- 

 zegd heb , over de overmaat van kracht , die bij de be- 

 wegingen der prikkelbare bladen aanwezig is , zoo blijkt 

 duidelijk , dat de wegneming der tegenovergeftelpe aan- 

 zwelling de kracht der overbltjvende niet wezenlijk ver- 

 meerdert, maar zelfs verminderr. Deze uitkomst brengt 

 ons zeer natuurlijk tot de vraag, welke de oorzaken van 

 de uitzettingen der aanzwelling zijn. Twee wegen heeft 

 men tot dus verre ter bean^woording derzelve ingeflagen. 

 De eerfte , door DUTROCHET gebezigd , komt hoofd- 

 zakelijk hierop neder: ieder der aanzwellingen, welke aan 

 elkander tegenovergefteld zijn , hebben eene kracht om 

 zich te krommen , en wel ieder in eene tegenovergeftelde 

 rigting. Deze krommingen worden door prikkels voort- 

 gebragt 9 en dus is deze krombaarheid de naasce oorzaak 

 van de ons bezig houdende verfchijnfelen. De bewijzen 

 voor deze verklaring zijn hoofdzakelijk , dat wanneer 

 men dunne laagjes van de aanzwellingen in water werpt , 

 deze zich dan dadelijk tot eenen cirkel krommen, en wel 

 in diervoege , dat deze kromming ook dan nog in eene 

 tegenovergeftelde rigting , bij laagjes , van de tegen elkan- 

 der overgeftelde aanzwelling, plaats hebben. Dewijl deze 

 krommingen echter in geene vergiftige vochten plaats heb- 

 ben , zoo merkt DUTROCHET te regt aan , dat dit eene 

 levendige krombaarheid is (15). Ik heb deze proeven 

 herhaald , en dezelfde uitkomften gekregen als de fchrij- 

 ver. Men moet hierbij nogthans aanmerken , i dat de 

 buitenfte laag der aanzwelling deze krombaarheid mist ; 



DUTROCHET, 1. p. c. 60. 



