( 305 ) 



niet bewegelijk. Aan eene andere aanzwelling maakte ik 

 flechts e'e'ne wond, door het wegfntjden der bovenfte 

 laag; de bevvegelijkheid werd hierdoor niet verminderd, 

 doch telkens als de aldus verwonde aanzwelling van wer- 

 kend (actif) lijdeltjk (pasfif ) werd , zag men een' druppel 

 vocht op de wondvlakte. Daar nu vloeiftoffen weinig 

 zamenpersbaar zijn , zoo moest ook bij eene ongefchon- 

 den geblevene aanzwelling , wanneer zij lijdeltjk werd , 

 zich deze droppel vocht verplaatfen. 



Duidelijk geloof ik , dat uit deze twee proeven , welke 

 ik dikwtjls herhaald heb , blijkt , dat de werkingen der 

 aanzwellingen door het in- of uitftroomen der vochten , 

 in of uit dezelve , ontftaan. 



Er blijft thans nog over te bepalen , waar de vochten 

 heengaan uit eene aanzwelling , welke lijdelijk wordt , en 

 van waar dezelve komen, indien deze aanzwelling weder 

 in werking komt. Het eerfte en fchijnbaar natuurlijkfte 

 denkbeeld dat zich hier opdoet is , dat de vochten uit de 

 HjdeHjk wordende aanzwelling naar de in werking ko- 

 mende (Iroomen. 



Op de volgende wijze toetfte ik dit denkbeeld aan de 

 natuur. Ik fneed aan beide zijden de zijdelingfche aan- 

 zwelling weg, waardoor dus de gemeenfchap der twee 

 tegenovergeftelden onderbroken werd. Hierop volgde vol- 

 komen verlamming , welke echter ook door het groote 

 verlies der fappen , hetwelk deze bewerking vergezelde , 

 kon ontftaan. Om deze reden , meende ik , kon deze 

 proef niets beflisfen , waarom ik bij eenige andere bladen 

 met een klein mesje , alleenlijk eene langwerpige fnede 

 door de beide zijdelingfche aanzwellingen maakte. 



Even goed als in het eerfte geval was hierdoor de 

 V a ver- 



