( 306 ) 



verbinding der beide tegenovergeftelde aanzwellingen on- 

 derbroken , doch thans was de bewegelijkheid in geenen 

 deelen vernietigd. Hieruit blijkt dus, dat, om werkzaam 

 te blijven , de vochten niet volllrekt noodzakelijk uit de 

 eene aanzwelling in de andere behoeven ov^r tc gaan. 

 Eene andere vraag is het , of zulks ook in den natuur- 

 Ijjken toefland plaats heeft? Dit te bepalen is eclner niet 

 gemakkelijk ; bet volgende evenvvel kan ons eenigzins in 

 ftaat ftellen hierover te oordeelen. Ik bragt eene Mimofa 

 pudica in een' ziekelijken toeftand, door dezelve gedu- 

 rende eenige dagen aan volkomen duisternis bloot te ftel- 

 len 3 het gevolg hiervan was, dat de bladen onbewegelijk 

 vverden. Toen maakte ik in fommige der bovenfte aan- 

 zwellingen infnijdingen , waaruit flechts zeer weinig licht- 

 groen en zeer dun vocht te voorfchijn kwara ; ik drukte 

 toen die bladen zeer fterk naar beneden , waardoor even- 

 wel geen meerdere toevloed van fappen ontftond, het- 

 welk plaats gehad moest hebben, indien de vochten regt- 

 ftreeks uit de eene aanzwelling in de andere zouden kun- 

 nen ftrooaien. 



Uit deze , in verband met de voorgaande proef , geloof 

 ik dus als volkomen zeker te mogen afleiden, dat in geen 

 geval de vochten uit de eene aanzwelling in de andere 

 Itroomen. Het vocht echter, dat zich ontlast uit de 

 aanzwelling , welke lijdelijk wordt , kan zich niet ont- 

 lasten in den bladfteel ; want gelijk wij boven zagen , 

 blijft de aanzwelling prikkelbaar , offchoon de geheele 

 bladdeel is weggefneden. Er blijft dus geen ander 

 weg voor dit vocht over, dan in den flam of tak, waar- 

 op het blad ingeplant is , terug te vloeijen ; waaruit dan 

 ook tevens om dezelfde reden het vocht moet komen , 



dat 



