C 275 ) 



geen men gewoonlijk onder opzuiging, uitdamping, in- 

 zuiging en doorzweeting verftaat; doch daar DUTROCHET 

 ter boven aangehaalde plaatfe zegt , dat de naaste oor~ 

 zaak der prikkelbaarheid in de ongelijke verdeeling der 

 vloeiftoffen beftaat , zoo zal ik mij hier aan houden , en 

 niet aan datgene , waaraan hij deze ongelijke verdeeling 

 (de endosmofe namelijk) toefchrijft. Prikkelbaarheid dus 

 is her, wanneer de vloeifloffen ongelijk verdeeld worden, 

 waaruit bevvegingen kunnen ontftaan. 



Daar nu door DUTROCHET de aanzwellingen van He- 

 dyfarum prikkelbaar genoemd worden 9 zoo worden hier 

 de vochten ongelijk verdeeld , waaruit de bewegingen 

 ontftaan. Deze eenvoudige verklaring echter verdient 

 bewijs, en volmondig moet ik bekennen , hiervoor geen 

 bewijs te weten; integendeel, de gefchiedenis der Pbyfio- 

 logie leert ons , wat van deze verklaring der prikkelbaar- 

 heid te denken zij. 



Reeds op het laatst der 176 eeuw ftelde BORELLI, dat 

 de fpieren hunne werkingen uitoefenen op volraaakt de- 

 zelfde wijze , als DUTROCHET thans zulks van de prik- 

 kelbaarheid aanneemt: immers deze geleerde geloofde, dat 

 bij de zamentrekkingen der fpieren, de blaadjes, waaruit 

 hij meende , dat dezelve bedonden , ontledigd werden en 

 bij het ophouden der zamentrekking zich weder opvul- 

 den (37). STUART was van een gelijk gevoelen (38) , 

 terwijl ook s MAM ME R DAM geloofde , dat door de zamen- 

 trekkingen het bloed uit de fpieren gedreven werd (39). 

 In het midden der voorgaande eeuw echter verdwenen 



reeds 



(37) BORELLI, de motu animalium 1680. 



(38) RUDOLPHI, 1. c. Vol. 2. p. 308. 



SWAMMERDAM , Biblia Natura. Tom. a. p. 475, etc. 

 S 3 





