22 O R A T I O. 



Nequaquam autem credatis A. A. H. H. Ana- 

 tomiae Pathologicac ftudium jam exhaustum es- 

 se, quin potius maximam gravisfimamque par- 

 tern fere intactam, auc pro parte tantum elabo- 

 ratam judico. Non enim fufficit, res morbofas 

 in cadavere inventas defcribere, et morbi obfer- 

 vatione, fedula licet, illustrare, fed etiam inda- 

 gandum est, quid Natura itruat aut faciat, quid 

 moliatur, dum morbofas actiones in corpore ex- 

 citer, quibusnam legibus, quonara ordine tex- 

 turae mutationes faciat, dum ex fanis partibus 

 morbofae novae fiant; quonam pacto ad fum- 

 mum gradum perveniant, quibus fymptomatibus 

 dignosci posfint, quamnam fingulae partes de- 

 pravationem fubeant, quid vafa fanguifera, quid 

 lymphatica, quid nervi denique patiantur aut 

 procreent, quamnam curam provida Natura in^ 

 ftituat, ut contra morbofas partes fanas defen- 

 dat, quamnam, ut partes affectas a morbo libe- 



ret, 



lius, facile paciamur, fi modo non nimiae fint; eo ma- 

 gis, quum plures exceptiones rite componi et expli- 

 cari posfe videantur. Vid. L a 1 1 e m a n d , Recherch. Anat. 

 Path. Lettr. n. pag. 246 fqq, Mukum enim jam est, In 

 parce tarn abscondita, (i non ad liquidum confesfumque , 

 caraen ad probabilicacem quandam res posfit perduci. 



