L I T E R A R I A. 15 



quuntur connubia et affinitates , ex quibus 

 etiam propinqui , quae propagatio et fobolcs 

 Origo est Rer urn public arum (26). 



Cicero porro eloquentiae vim caufam vocat, 

 v quae homines in civitates contraxic. Quaeric 

 enim. Quae vis alia pocuit, auc disperfos ho- 

 mines unum in locum congregare , aut a fera 

 agrestique vita ad, hunc humanum cultum ci- 

 vilemque deducere , aut jam conftitutis civita- 

 tibus leges, judicia, jura defcribere? (27). 



n Itt 



(26) Cic. de Off. I. 17. 



(27) Cic. de One. I. 8. Adde: de Inv. I. i. de 

 Orat, I. 9. Ne quis dicat , Ciccronis non esfe hanc fen- 

 tent iam , fed Grasp. Scio equidem (monente fummo Wyt- 

 tenbachio in Disp. de Immortalitate Animi , in Opusc. 

 Vol. II. p. 638) diligenter aniraadvertendum esfe, quid 

 ex fna, quid ex aliena perfona pronuntiet Cicero. Sed 

 an Cicero fub Crasfi , an vero fub Antonii, qui lo- 

 quentes inducuntur, perfona, fuam de vi Eloquentiae 

 explicet fentenciam; an tandem in libris de Oratore 

 non fua, fed celebriorum Oratorum praecepta pos 

 teritati mandate voluerit (de quo inter erudites cena 

 tur, Vid. Cl. J. F. L. Schroder, Werken der Holt 

 Maatf* van fraaije Kunften en IVetenfch. D. III. p 493. 

 et Conf. F. A. van Hall. In Opusc. Over de vraag: 

 Heeft Cicero in zijne Redek. Voorfchriften etiz Am ft. 

 1819. haec, inquam, quaestio a me praetermiiti potest , 

 cum', quod hie invenitur, placitum de vi eloquentiae ip* 

 li Ciceroni videtur tribuendum, propterea quod in Li- 

 bris de Inventione idem occurric. 



