ROME1NSCHE WELSPREKENDHBID. 95 



fchreven de lofredenaars (JPantgyrici) hunne lof- 



redenen ter eere der Keizers; en het zijn deze 



werken., die ons doen erkennen, dat de declama- 



tien en de fcholen der Rhetoren ook niet hebben 



kunnen beletten , welligt zelfs te weeg hebben ge- 



bragt, dat de wijdloopigheid en opgefmuktheid de 



kenmerken van de letterkundige voortbrengfelen van 



dien tijd zijn geworden. Niettemin, hadden deze oe- 



feningen de ftudie der Welfprekendheid niet gaande 



gehouden , en hadden de Rhetoren niet altijd op de 



oudere fchrijvers verwezen, zoude het welligt nog 



erger met den flaat derzelve gefteld zijn geweest. 



Want, hoezeer de zucht tot vleijerij de lofredenaars , 



om mij zoo uit te drukken, op ftelten doet gaan; 



hunne wijze van zeggen verraadt evenwel te gelij- 



ker tijd, dat zij de manier van zeggen der ouden 



kenden en achteden; doch ongelukkigerwijze , door 



het verval der vrijheid, niet in ftaat waren , de 



waarheid te huldigen , en zich met de eenvou- 



digheid , die aan de waarheid eigen is , te verge- 



noegen. 



Wil men nu uit de werken en de gefchiedenis 

 van die tijden , die van groote redenaars zwijgt , 

 de flotfom ontleenen , om de vraag te beantwoor- 

 den , of de fcnolen der Rhetoren en de declama- 

 tien het verval der Welfprekendheid hebben tegen 

 kunnen houden ? Men zal , na dit weinige , ge* 

 reedelijk moeten erkennen , dat, hoezeer zij dit ver- 

 val eenigermate hebben tegengewerkt , zij niettemin 

 de Welfprekendheid niet gansch en al hebben kun- 

 nen 



