94 OVER DEN BLOEI DER 



ten , uit minachting voor dezelve en uit onwe- 

 tendheid gedreven, eene nieuwe wijze van zeggen 

 mjaagden; dewelke, in het openbaar te voorfchyn 

 komende , aan de menigte beginnende te behagen , 

 haar als bewonderaar verkreeg. Van daar de zucht 

 tot fpitsvintligheden en fieraden , die zelfs , tot de 

 Gefchiedfchrijvers overgekomen , hunnen ftijl ont- 

 fiert. En het zoude met de Welfprekendheid goed 

 gefteld geweest zijn, was het daarbij gebleven. 

 Dan , de wijze van fpreken , die zoo even als de 

 ware geprezen werd , ook eene wijl daarna in min- 

 achting komende , werd er weder eene nieuwere 

 en nog flechtere ingevoerd : met dat gevolg , dat 

 toen eens de Welfprekendheid van haar waren (land 

 afgebragt was , zij nimmer denzelven weder heeft 

 kunnen innemen; veel eer hoe langs zoo meer 

 afnam en verzonk, derwijze eindelijk, dat, het- 

 geen het meest van de natuur en waarheid verwij- 

 derd was, voor het fchoonst werd aangezien en 

 het meest werd bewonderd." Trouwens , het kon wel 

 niet anders , de letterkundige voortbrengfelen moesten 

 de zwakheid en krachteloosheid van die tijdenaanden 

 dag brengen , en moesten den maatftaf opleveren van 

 hetgeen toen het meest den geest boeide. Geene 

 openbare en ftaatsbezigheden , maar alleen huisfelijke 

 waren over het algemeen voor de inwoners van het 

 Romeinfche rijk overig gebleven. Vleijerij , toen alleen 

 het middel cm zijnen weg te maken en bevorderd 

 te worden , had alle waarheid verdoofd. Aan deze 

 gehoor gevende, en alleenlijk door deze geleid, 



fchre- 



