ROMEINSCHE WELSPREKEN&HEID. 9! 



zehe intreden. Van de medeleerlingen 

 men te vergeefs vorderingen , dewijl kinderen onder 

 kinderen en jongelingen onder jongelingen , z onder 

 fchroom en bevreesdheid , met eene groote ftoutmoe* 

 dlgheid fpreken. 



En wat betreft de foort van oefeningen, hoe 

 wonderbaar en ongeloofelijk , en van de waarheid bij- 

 kans gansch afgefcheiden? Men handelde over de 

 belooning aan tyrannenmoord verfchuldigd , 'over 

 de wonderlijkfte zaken , en in liet algemeen over 

 zoodanige, die, of nooit, of zelden in de regts- 

 gedingen voorkomende , met ophef van woorden 

 uiteengezet werden. De minachting, die de tcho* 

 len derRhetoren te beurt viel, laat zich dus ligtelijk 

 begrijpen , en uit deze minachting mag men wel 

 befluiten , dat de Welfprekendheid door hunne me- 

 devverking weinigen of geenen voortgang gemaakt 

 heeft, en dat inzonderheid ten tijde der Republiek 

 hunne lesfen geringen invloed op den bloei der 

 zelve uitgeoefend hebben. Intusfchen , naarmate 

 de 'gelegenheid verminderde , om zich in het 

 openbaar te doen hooren* en het moeijelijk en 

 gevaarvol werd zich met de Staatsaangelegenheden 

 bezig te houden, verkregen deze oefeningen der 

 Rhetoren en de declamatien 9 die zij beftuurden 9 

 meer bijval. Degenen , die eenige opwekking ge- 

 voelden om de Welfprekendheid te beoefenen , 

 moesten zich toen wel vergenoegen, om, hetzij in 

 hunne eigene woningen, hetzij in de fcholen der 

 Rhetoren i of voor de vuist te fpreken^ of, het- 



geen 



