ROMEINSC1IE WELSPREKENDHEID. 89 



heden, bij zulke gebeurtenisfen, moest natuurlijker- 

 wijze de kunst van wel te fpreken zich, of door 

 vleijerij bezoedelen, of bij loutere oefeningen be- 

 palen ; en in het algemeen moest de lust , de 

 behoefte daartoe uitgedoofd worden. Niettemin, 

 toen de Romeinen, ten tijde van NERVA en TRA* 

 JAAN, het geluk weder te beurt viel te mogen 

 denken en fpreken wat him lustte, beurde de- 

 zelve zich weder eenigermate op, zoo als het 

 voorbeeld van PLTNIUS SECUNDUS ons dit aantoont. 

 Dan, na die tijden kwamen nog veel duisterder 

 dagen , en , terwijl de grootheid van het Romein- 

 fche rijk begon af te nemen , en de glans van het- 

 zelve verdoofde, verdween ook de Welfprekendheid 

 gansch en al voor den Romeinfchen ftaat; en het 

 onderwijs derzelve , alleen in de fcholen der Rhe- 

 toren bewaard wordende , was het tot declama- 

 tien dat de beoefening derzelve zich aileen bepaalde. 

 Gij ziet het nu, M. H. ! door welke oorzaken 

 en middelen de Welfprekendheid te Rome tot haar 

 hoogfte toppunt van glans gebragt werd, en welke 

 omftandigheden haar verval te weeg hebben ge- 

 bragt. Er blijftonsnu, zoo als wij gezegd hebben, 

 nog overig , kortelijk te zien , of de oefeningen der 

 JLhetoren , en de declamation iets ter inftandhou* 

 ding der ware Welfprekendheid hebben uitgewerkt. 



' 



Indien men uit de weinige achting, die tijdens 



het Gemeenebest de Rhetoren te beurt viel , tot 



het weinige nut wilde befluiten, door hen, ten 



opzigte der Welfprekendheid uitgerigt , zoude wen 



F 5 ge- 



