88 OVER DEN BLOE1 DER 



meer als men in aanmerking neemt , de belem- 

 mering in vrij te fpreken en te denken, die : toen 

 zoo algeraeen was en een natuurlijk gevolg der 

 dwingelandij geheeten mag worden. Indedaad, in- 

 dien wij het tafereel , door TACITUS ons voor oogen 

 gehangen , geloof moeten fchenken, was het wel 

 niet mogelijk, dat de Welfprekendheid haren ouden 

 roem behield. Hoe zoude het immer aan den re- 

 denaar mogelijk geweest zijn, op eene rondborftige 

 en vrije wijze zijn gevoelen uit te boezemen, als 

 bij elk dubbelzinnig en twijfelachtig woord gretige 

 aanklagers gereed ftonden hetzelve op te vangen en 

 aan een' fchuwen en altijd vreesachtigen dwingeland 

 over te brengen? Hoe zou het mogelijk geweest 

 zijn , in die tijden wel te fpreken , toen de tranen 

 en de droefheid bij den dood van een' veroordeel- 

 den bloedverwant of vriend even zoo vele aan- 

 klagten van bekedigde majesteit opleverden ? toen 

 eene zucht als ontevredenheid , en de ontevreden- 

 heid als eene begeerte tot verandering van Vorsc 

 aangemerkt werd ? toen , om de geringfte en 

 beuzelachtigfte reden , de aanklagt van beleedigde 

 majesteit iemand in doodsgevaar bragt. Het moest 

 en het kon wel niet anders , of de flemmen , die 

 tijdens het Gemeenebest uitftekende woorden ,voar 

 het belang van het vaderland gefproken zouden 

 hebben, inoesten toen geheel verftommen. En ge- 

 beurde het foms , dat deze lang gefmoorde gedach- 

 ten eindelijk uitbarstten; men kon verzekerd zijn, 

 dat de ftraf wegens deze vrijheid nabij was en zich 

 niet lang zou doen wachten. In sulke omftandig- 



he- 



