ROMEINSCHE WELS PREKENDHE ID. 87 



fonen , die het regt uitfpraken , met bedaardheid en 

 onpartijdigheid de woorden der redenaars aan, en 

 behandelden dezen met eene verfchuldigde achting* 

 Ten tijde der Keizers daarentegen wachtten zij niet 

 dat het den redenaar behaagde te fpreken ; altijd 

 eenigen haast aantoonende, vermaanden zij hem, 

 zoo hi] uitweidde, ter zake terug te komen. Het 

 gevolg hiervan was dan ook, dat, daar de redenaars 

 te voren onder de uitftekendfte burgers geteld wer- 

 den , ten tijde der Keizers vreemdelingen of wei 

 jongere en onbekwame Romeinen zich daartoe op- 

 wierpen , die , in de wetten onbedrevcn , met de 

 raadsbefluiten onbekend, zelfs de regten van den, 

 Staat befpotteden en de regeten der wijsheid en der 

 regtsgeleerdheid gansch en al, als 't ware met af- 

 fchaw, verwaarloosden. Men hoore, hetgeen PLI- 

 NIUS de jongere daarover zegt, en men zal zich 

 met behoeven te verwonderen, dat mannen met 

 grooteren geest begaafd, geene begeerte meer ge- 

 voelden 5 in de regtsgedingen zaken te verdedigen , 

 wanneer zij als hunne tegenpartijen gewoonlijk 

 onbekwame jongelingen zagen optreden , die met 

 eene ; groote (loutheid in de gedingen traden, om 

 aldaar hoogdravende woorden uit te venten, en die 

 gevolgd werden door eenen ftoet van opgekochte, 

 toehoorders, met het doel hunnen gunfteling als 

 welfprekend te prijzen en door een luid handgeklap- 

 bekend te maken. 



Ea na dit alles zal men zich niet verwonderen f 

 dat de Welfprekendheid , ten tijde der Keizers, 

 vajti haar llandpunt van glans- moest afdalcn, te 



F 4 meer 



