ROMEINSCHE WELSPREKENDHE ID. 83 



rciendheid veel ter bevordering der Welfprekendheid 

 hebben uitgewerkt. 



Na hetgeen wij tot dus verre gezegd hebben * 

 zal men zich niet behoeven te verwonderen 9 dat 

 bij de Romeinen de Welfprekenkheid zoodanig eene 

 hoogte bereikte. Veeleer zou het verwondering 

 moeten baren en voor onwaarfchijnlijk gehouden 

 moeten worden, bijaldien deze fchoone gelegenhe- 

 den , om redenaars voort te brengen , niet door 

 velen waren aangegrepen , om in de kunst van wel 

 te fpreken uit te munten. Dit is dan ook zoo 

 waar , dat een later fchrijver , fprekende over de re- 

 denaren, zeide: dat deze^ offchoon ambteloos leven* 

 de , niet zondcr magt waren , dewijl zij en het 

 yolk, en den Senaat^ door hun gezag en raad ' 9 

 konden hiden , er bijvoegende : dat , zoo het fchoon 

 en roemrijk was , in wel te fpreken ervaren te zijn , 

 het even zoo kwalijk ftond en onbetamelijk was , in 

 deze kunst niets te vermogen : met dat gevolg 5 dat een 

 iegelljk even zeer door fchaamte , ah door de hoop 

 op belooningen, daartoe werd aangeprikkeld : uit 

 vrecze, dat men eer onder de befchermden dan 

 onder de befchermheeren gerangfchikt zoude wor- 

 den; en, dat de van ouds toegekomene verpligtin- 

 gen en verbindtenisfen aan anderen zouden over- 

 gaan ; ahmede uit beduchtheid ^ dat men^ niet 

 gefchikt tot het handhaven van ftaatsambten , of 

 deze niet zou erlangen , of de verkregene niet gocd 

 zoude waarnemen. 



Men mag intusfchen in de gefchiedenis der Ro* 



saeinfche Welfprekendheid opmerken , dat dezelve 



F 2 haai' 



