ROMEINSCHE WELSPREKENBHEID. 75 



zelve ftreven. De zaak , die CICERO bepleitte 

 voor ROSCIUS , den vermaarden tooneelfpeler , bragt 

 hem zoodanigen naam aan, dat hij werd gerekend 

 voor alle anderen berekend en gefchikt te zijn; en 

 zijnen roem hoe langs zoo meer toenemende, ge* 

 -lukte het hem, die uit.een municipium afkomftig 

 was, en wiens voorvaderen nimmer die hooge 

 ambten te Rome bekleed hadden , wegens zijne uit* 

 nemende welfprekendheid , zich op den Curulifchen 

 zetel te plaatfen , en de Lictoren de bundelbijlen 

 voor zich te zien heendragen. Het kon niet an- 

 ders. De Welfprekendheid verfchafte den redenaar 

 vrienden , betrekkingen , die gereedelijk al het 

 hunne in het werk ftelden, om hunnen vriend en 

 dikwerf hunnen weldoener bij het volk in goeden 

 reuk te brengen, en door verfchillende middelen 

 hetzelve wisten te belezen om dengenen , dien zij 

 begunftigden , tot Praetor of Conful te maken. 

 Van lieverlede kvvam derhalve ook het be wind van 

 Ro?ne tot degenen , die door de vaardigheid in wel 

 te fpreken uitblonken , en het lijdt aldus geen 

 twijfel , of deze begaafdheid was het alleen , die 

 den weg van roem en eer voor den Redenaar had 

 gebaand. En , dit nu zoo zijnde , kon het wel 

 anders , of de Romeinfche jongeling , die gewoonlijk 

 tot den ftoet van zoodanig' eenen geachten regtsge- 

 leerden en redenaar behoorde , moest daardoor geprik- 

 keld worden , denzelfden weg in te flaan , om , door de 

 beoefening der wetenfchap, die aan zijn' leidsman 

 zoo veel eer en achting had aangebragt, ook dat 

 toppunt van eer te bereiken ? Moest zijn geest 



niet 



